The Tendency to Remove from a Crime and No Punischment

Abstract

In accordance with ultima ratio (last resort) principle and comparative law, Turkish Criminal Code numbered 5237 removed misdemeanors from the crimes, and the Code of Misdemeanors No. 5326 concerning offenses entered into force. The reflection of last resort principle in Turkish law is not only limited to the tendency to remove it from the crimes. It has also been avoided to punish with various institutions brought by the Turkish Criminal Code and the Turkish Criminal Procedure Code. The institutions regulated under Turkish Criminal Code and the Turkish Criminal Procedure Code such as sanctions precedent for sentence to shortterm imprisonment, suspension of the sentence, prepayment, the power of discretion in filing a public claim, deferment of the announcement of the verdict and conciliation are also aimed to prevent execution of the penalties or sentences. The adoption of these institutions results regulations that are in accordance with the ultima ratio principle and the negative effects of the execution of the sentences on the person are prevented. The most important goal of the punishment and the execution of these sentences are regaining and socializing these people. This purpose will be served with these establishments which were established in TCC and Turkish Criminal Procedure Code. As a result, the adoption of the relevant institutions in the Turkish Criminal Code and the Turkish Criminal Procedure Code is correct in terms of modern criminal law. The dissemination and development of such institutions are useful for criminal and executive purposes and for attaining these purposes.5237 sayılı Türk Ceza Kanunu ile ultia ratio prensibi uyarınca (ceza hukukunun son çare olması) karşılaştırmalı hukuktaki düzenlemelere paralel olarak,kabahatler suç olmaktan çıkarılmış ve kabahatlere ilişkin 5326 sayılı KabahatlerKanunu yürürlüğe girmiştir. Son çare olma ilkesinin Türk hukukundaki yansımasısadece suç olmaktan çıkarma eğilimi ile sınırlı değildir. Türk Ceza Kanunu ve CezaMuhakemesi Kanunu ile getirilen çeşitli müesseseler ile ceza vermekten de kaçınıldığı görülmektedir. TCK ve CMK’da düzenlenen erteleme, ön ödeme, hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve uzlaşma gibi kurumlarla suç işleyen kişi hakkındamümkün olduğunca özgürlüğü bağlayıcı ceza verilmemesi veya verilen cezalarıninfazının engellenmesi amaçlanmaktadır. Bu müesseselerin kabulü ile hem ultimaratio prensibine uygun düzenlemeler getirilmekte hem de cezaların infazının kişiüzerinde meydana getirebileceği olumsuz etkiler önlenmektedir. Cezaların ve bucezaların infazının en önemli amacı kişilerin sosyalleşmesini ve yeniden toplumakazandırılmasını sağlamaktır. CMK ve TCK’da ihdas edilen bu müesseselerle buamaca da hizmet edilmiş olacaktır. Sonuç olarak TCK ve CMK’da ki söz konusumüesseselerin kabulü modern ceza hukuku bakımından isabetlidir. Bu tür müesseselerin yaygınlaştırılması ve geliştirilmesi ceza ve infazın amaçları ve bu amaçlaraulaşmak bakımından faydalıdır.