Hafif Düzey Zihin Yetersizliği Olan Öğrencilere Problem Çözme Becerilerinin Kazandırılmasında STAR Stratejisinin Etkililiği

Abstract

Bu araştırmanın amacı, hafif düzeyde zihinsel yetersizlikten etkilenmiş öğrencilerin matematik problemi çözme yeterliliklerinde Doğrudan Öğretim Yöntemi ile sunulan STAR stratejisinin etkililiğini belirlemektir. Bu doğrultuda, STAR stratejisinin problem çözme becerilerinin öğretimindeki etkililiği, katılımcıların bu beceriyi farklı ortam, araç-gereç ve kişilere genelleyebilme durumları, öğretim tamamlandıktan 5, 10 ve 15 gün sonra becerinin kalıcılığını sürdürmeleri ile çalışmaya katılan öğretmenlerin STAR stratejisine ilişkin görüşleri incelenmiştir. Araştırmada, tek-denekli araştırma modellerinden denekler arası yoklama evreli çoklu yoklama modeli kullanılmıştır. Çalışmaya, yaşları 15 ile 17 arasında değişen hafif düzey zihinsel yetersizlik tanısı bulunan üç öğrenci katılmıştır. Araştırmanın bağımlı değişkeni, matematik becerilerinden temel toplama ve çıkarma işlemlerini içeren gruplama problemlerini en az %80 doğruluk düzeyinde çözme performansıdır. Bağımsız değişken ise Doğrudan Öğretim Yöntemi'ne göre sunulan STAR stratejisidir. Araştırma verileri grafiksel analiz yoluyla değerlendirilmiştir. Araştırma bulguları, Doğrudan Öğretim Yöntemi ile sunulan STAR stratejisinin tüm katılımcıların problem çözme performanslarını artırdığını; bu artışın öğretimin sona ermesinden sonra 5., 10. ve 15. günlerde yapılan izleme oturumlarında da sürdüğünü göstermiştir. Ayrıca katılımcıların öğrendikleri becerileri farklı ortam, araç-gereç ve kişilere genelleyebildikleri belirlenmiştir. Sonuç olarak, Doğrudan Öğretim Yöntemi ile sunulan STAR stratejisinin hafif düzey zihinsel yetersizlikten etkilenmiş öğrencilerin matematiksel problem çözme becerilerinin geliştirilmesinde etkili bir yöntem olduğu sonucuna ulaşılmıştır. Anahtar Kelimeler: Zihinsel Yetersizlik, Problem Çözme, STAR Stratejisi, Doğrudan Öğretim Yöntemi, Matematik ÖğretimiThis study aims to evaluate the efficacy of the STAR approach, implemented via the Direct Instruction Method, on the mathematical problem-solving abilities of students with modest intellectual disabilities. The study specifically examined the efficacy of the STAR strategy in imparting problem-solving skills, the transfer of these skills across various contexts, materials, and individuals, the retention of skills at intervals of 5, 10, and 15 days post-instruction, and the perspectives of participating teachers on the STAR strategy. A multiple probe design involving participants, a type of single-subject research approach, was utilized. Three students, aged 15 to 17 years, with mild intellectual disability participated. The study's dependent variable was the precise completion (at least 80%) of grouping problems requiring fundamental addition and subtraction procedures. The independent variable was the STAR strategy delivered using the Direct Instruction Method. Data were examined utilizing graphical analysis methodologies. The results demonstrated that the STAR method, delivered via the Direct Instruction Method, enhanced the problem-solving abilities of all participants, with these improvements sustained in follow-up sessions held 5, 10, and 15 days post-instruction. Moreover, participants successfully generalized the acquired skills across various contexts, materials, and individuals. The STAR technique used via the Direct Instruction Method effectively improved the mathematics problem-solving ability of students with minor intellectual disabilities.