CRASS (Kardiak Aarrest Survival Skor) Skorunun Hastane Dışı Kardiyak Arrest Sonrası İyi Nörolojik Sonlanımı Tahmin Etmedeki Değeri

Abstract

Amaç: Hastane dışı kardiyak arrest (HDKA), yüksek mortalite ve ciddi nörolojik sekel riski ile seyreden önemli bir halk sağlığı sorunudur. Arrest sonrası erken dönemde prognozun öngörülmesi, klinik yönetimin planlanması ve sağlık kaynaklarının etkin kullanımı açısından büyük önem taşımaktadır. Bu çalışmada, hastane dışı kardiyak arrest nedeniyle acil servise başvuran hastalarda iyi nörolojik sonlanımın öngörülmesinde CRASS (Cardiac Arrest Survival Score) skorunun klinik değeri değerlendirilmiş, MIRACLE-2 skoru ile karşılaştırılması amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, prospektif olarak planlanmış ve çok merkezli olarak yürütülmüştür. Hastane dışı kardiyak arrest nedeniyle acil servise başvuran erişkin hastalar çalışmaya dahil edilmiştir. Hastalar arrest etiyolojisi, ilk ritim tipi veya hastaneye spontan dolaşım sağlanarak ulaşıp ulaşmama durumuna göre dışlanmamıştır. Devam eden kardiyopulmoner resüsitasyon ile başvuran, şoklanamaz ritimli, hipoksik, intoksikasyon ve travmatik nedenli arrest olguları da analiz kapsamına alınmıştır. Klinik, demografik ve resüsitasyon verileri prospektif olarak kaydedilmiş; CRASS ve MIRACLE-2 skorları hesaplanarak spontan dolaşımın geri dönüşü (ROSC),sağkalım ve nörolojik sonlanım ile ilişkileri değerlendirilmiştir. Bulgular: Çalışmaya alınan hastaların büyük çoğunluğu ileri yaşta, şoklanamaz ritimle başvuran ve acil servise devam eden kardiyopulmoner resüsitasyon ile kabul edilen olgulardan oluşmaktadır. Spontan dolaşım sağlanan hasta oranı ve iyi nörolojik sağ kalım oranı düşük bulunmuştur. Çalışmaya dahil edilen 359 hastanın 52'sinde (%14,5) ROSC sağlanırken, 307 hastada (%85,5) ROSC sağlanamamıştır. ROSC sağlanan hastaların 21'i (%5,8) sağ kalmış olup, bu grubun 13'ünde (%3,6) iyi nörolojik sonlanım (SPK 1–2) elde edilmiştir. Spontan dolaşımın geri dönüşü ve sağkalım sağlanan ve sağlanamayan hastalar arasında CRASS ve MIRACLE-2 skorları açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmamıştır. Buna karşın, iyi ve kötü nörolojik sonlanım grupları arasında her iki skor açısından istatistiksel olarak anlamlı farklılıklar izlenmiş; ROC analizinde iyi nörolojik sonlanımı öngörmede MIRACLE-2 skorunun CRASS skoruna kıyasla daha yüksek ayırt ediciliğe sahip olduğu görülmüştür (AUC: 0,75 ve 0,66). Sonuç: Bu çalışmada, hastane dışı kardiyak arrest nedeniyle acil servise başvuran hastalarda CRASS ve MIRACLE-2 skorlarının prognostik değeri değerlendirilmiştir. Spontan dolaşımın geri dönüşü ve sağkalım sağlanan ve sağlanamayan hastalar arasında her iki skor açısından istatistiksel olarak anlamlı bir fark saptanmazken, iyi ve kötü nörolojik sonlanım grupları arasında her iki skor açısından anlamlı farklılıklar izlenmiştir. Çalışma popülasyonunun ileri yaşta olması, arrestlerin çoğunlukla ev ortamında meydana gelmesi, şoklanamaz ritimlerin baskınlığı ve hastane öncesi defibrilasyon oranlarının düşük bulunması, erken müdahalenin yetersizliğine işaret etmektedir. Elde edilen bulgular, nörolojik sonlanımın tek başına bir skorlama sistemi ile öngörülemeyeceğini, CRASS ve MIRACLE-2 skorlarının ağır klinik tabloda başvuran hasta gruplarında ancak destekleyici prognostik araçlar olarak değerlendirilebileceğini düşündürmektedir. Bu sonuçlar, hastane dışı kardiyak arrest yönetiminde toplum temelli temel yaşam desteği eğitiminin yaygınlaştırılması, bystander kardiyopulmoner resüsitasyonun teşvik edilmesi ve otomatik eksternal defibrilatörlerin kamusal alanlarda artırılmasının klinik ve nörolojik sonlanımlar üzerindeki belirleyici önemini bir kez daha ortaya koymaktadır.Objektive: Out-of-hospital cardiac arrest (OHCA) is a major public health problem associated with high mortality and a substantial risk of severe neurological sequelae. Early prognostication after cardiac arrest is of critical importance for guiding clinical management and optimizing the use of healthcare resources. The aim of this study was to evaluate the clinical value of the Cardiac Arrest Survival Score (CRASS) in predicting good neurological outcomes in patients presenting to the emergency department with OHCA and to compare its performance with the MIRACLE-2 score. Materials and Methods: This study was designed as a prospective, multicenter investigation. Adult patients presenting to the emergency department with out-of-hospital cardiac arrest were included. Patients were not excluded based on arrest etiology, initial cardiac rhythm, or whether return of spontaneous circulation (ROSC) was achieved prior to hospital arrival. Cases presenting with ongoing cardiopulmonary resuscitation, non-shockable rhythms, hypoxic, intoxication-related, and traumatic cardiac arrests were also included in the analysis. Clinical, demographic, and resuscitation-related data were prospectively collected. The CRASS and MIRACLE-2 scores were calculated, and their associations with return of spontaneous circulation (ROSC), survival, and neurological outcome were evaluated. Results The majority of patients included in the study were of advanced age, presented with non-shockable rhythms, and were admitted to the emergency department with ongoing cardiopulmonary resuscitation. Both the rate of return of spontaneous circulation and the rate of good neurological survival were low. Of the 359 patients included in the study, return of spontaneous circulation (ROSC) was achieved in 52 patients (14.5%), while ROSC was not achieved in 307 patients (85.5%). Among the patients who achieved ROSC, 21 (5.8%) survived, and 13 of these patients (3.6%) had a favorable neurological outcome (CPC 1–2).No statistically significant differences in CRASS and MIRACLE-2 scores were observed between patients who achieved ROSC and survival and those who did not. In contrast, statistically significant differences in both scores were identified between patients with good and poor neurological outcomes. In the ROC analysis, the MIRACLE-2 score demonstrated a higher discriminative ability than the CRASS score in predicting favorable neurological outcomes (AUC: 0.75 and 0.66, respectively). Conclusion: In this study, the prognostic value of the CRASS and MIRACLE-2 scores was evaluated in patients presenting to the emergency department with out-of-hospital cardiac arrest. While no statistically significant difference was observed between patients with and without return of spontaneous circulation or survival in terms of either score, significant differences were identified between patients with good and poor neurological outcomes. The advanced age of the study population, the predominance of arrests occurring at home, the high prevalence of non-shockable initial rhythms, and the low rate of prehospital defibrillation indicate insufficient early intervention. These findings suggest that neurological outcome cannot be reliably predicted by a single scoring system alone and that CRASS and MIRACLE-2 scores should be considered supportive prognostic tools rather than strong standalone predictors in patients presenting with severe clinical conditions. Overall, our results once again emphasize the critical importance of community-based basic life support training, promotion of timely and effective bystander cardiopulmonary resuscitation, and widespread availability of automated external defibrillators in improving clinical and neurological outcomes after out-of-hospital cardiac arrest.