Abdülbâkî Ârif Efendi ve “İmraan ve Nefsehû” Adlı Eser

Abstract

Arap dili, anadili Arapça olanların yanında İslâm’ı kabul edenlerce bu dinindoğru anlaşılmasının önemli araçlarından kabul edildiği için öğrenilmeye devamedilmektedir.Bu düşünce Türk milleti için de geçerliliğini kormuş ve bunun bir sonucu olarakgünümüze dek bu dile faklı derecelerde katkıda bulunmuşlardır.Osmanlı döneminde bu sahaya katkısı olanlardan biri 17. ve 18. yüzyıl önemlibilginlerinden biri olan Abdülbaki Ârif Efendi’dir.Ârif Efendi, muhtelif alanlarda eserler kaleme almasına rağmen dönemindehattatlığı ve müzik çalışmalarıyla şöhret bulmuştur. Ancak müellifin yetkinolduğu alanlardan biri de Arap dili ve belagati olup bu sahada kaleme aldığıeserlerinden biri İmraan ve nefsehû risalesidir.Risalede, Arap dilinde “Tahzir” mevzuunda işlenen bir ifadenin gramer vegünümüzün bakış açısıyla yorumbilim ve anlambilim açılarındandeğerlendirilmesi üzerinde durulmaktadır.Dönemin şerh ve haşiye yönteminin bir örneğini yansıtan bu risalede, bilimselçalışmalarda önemli bir ilke olan “ilk kaynağa ulaşma” prensibine sadık kalındığıdikkat çeken önemli bir özelliktir.Çalışma, giriş ve sonucun haricinde müellifin hayatının ele alındığı ve eserlerinintanıtıldığı birinci, çalışmanın mihverini teşkil eden risalenin farklı açılardandeğerlendirildiği ikinci ve tahkikli metnin yer verildiği üçüncü bölümdenoluşmaktadır.Arabic language continues to be learned because it is accepted as one of the important means of understanding religion correctly by those who accept the Religion of Islam as well as those who speak native Arabic. This thought has been valid for the Turkish nation as well, and as a result, Turks have contributed to this language in different degrees until today. One of those who contributed to this field in the Ottoman period is Abdülbaki Ârif Efendi, one of the important Ottoman scholars of the 17th and 18th centuries. Although Ârif Efendi wrote works in various fields, he gained fame with his calligraphy and musical works. However, one of the fields in which the author is competent is the Arabic language and rhetoric, and one of his works in this field is Risâle İmraan ve nafsehû. In the this Risale/booklet focuses on the evaluation of an expression in the Arabic language on the subject of "Tahzir" in terms of grammar and its interpretation and semantics by naming it today. In this study, which represents an example of the commentary and supercommentary method of the period, it is an important feature that draws attention to the principle of "referring to the first source", which is an important principle of scientific studies today. In addition to the introduction and conclusion, the study consists of the first section, in which the life of the author is discussed and his works are introduced, the second section where the Risale that constitutes the pivot of the study is evaluated from different angles, and the third section, which the subject of its is realized text