Dijital Çağda Aile: Dijital Ebeveynlik, Ebeveynlik Stilleri ve Ebeveyn-Çocuk İletişimi Arasındaki İlişki

Abstract

Dijital teknolojilerin günlük yaşamın ayrılmaz bir parçası haline gelmesiyle birlikte ebeveynlerin dijital medya kullanımı ve dijital ebeveynlik yaklaşımları çocukların gelişimi üzerinde belirleyici bir faktör haline gelmiştir. Dolayısıyla dijital ebeveynliğin ebeveynlik stilleri ve iletişim biçimleriyle nasıl bir bütünlük oluşturduğunu anlamanın çocukların dijital deneyimlerinin niteliğini değerlendirmek açısından önemli olduğu düşünülmektedir. Bu bağlamda mevcut araştırma dijital ebeveynlik, ebeveyn çocuk iletişimi ve ebeveynlik stilleri arasındaki ilişkileri çok yönlü olarak incelemeyi amaçlamıştır. Yordayıcı korelasyonel araştırmaya göre yapılandırılan bu araştırmanın katılımcılarını 3-6 yaşları arasında çocuğu olan toplam 217 ebeveyn (anne ya da baba) oluşturmuştur. Araştırmada ebeveynlik stillerinin ve ebeveyn çocuk iletişiminin dijital ebeveynlik üzerindeki yordayıcı rolünü belirlemek amacıyla hiyerarşik regresyon analizi yapılmıştır. Bağımlı değişkenler için analizler ayrı ayrı gerçekleştirilmiş ve birinci adımda ebeveynlik stilleri (Model 1), ikinci adımda ebeveyn çocuk iletişimi (Model 2) bağımsız değişkenler olarak eklenmiştir. Hiyerarşik regresyon analizi sonuçlarına göre ebeveynlik stilleri ve ebeveyn çocuk iletişimi birlikte olumsuz model olma, dijital ihmal, risklerden koruma ve verimli kullanım ile anlamlı bir ilişki sergilemişlerdir. Bu değişkenler birlikte olumsuz model olmadaki varyansın %28’ini, dijital ihmaldeki varyansın %21’ini, risklerden korumadaki varyansın %22’sini ve verimli kullanımdaki varyansın %15’ini açıklamaktadır. Elde edilen sonuçlardan hareketle mevcut araştırmanın hem dijital çağda ebeveynlik olgusuna ilişkin kuramsal bilgi birikimine katkı sunduğu hem de ebeveynlik uygulamalarının dijital çağın gereklilikleri doğrultusunda yeniden değerlendirilmesine yönelik ampirik bir temel sağladığı ifade edilebilir.As digital technologies become an integral part of daily life, parents’ use of digital media and their digital parenting styles have become decisive factors in children’s development. Therefore, understanding how digital parenting integrates with parenting styles and communication patterns is important for evaluating the quality of children’s digital experiences. In this context, the current study aimed to examine the relationships among digital parenting, parenting styles, and parent-child communication in a multifaceted manner. This study included 217 parents (mothers or fathers) with children aged 3 to 6 years. Hierarchical regression analysis was conducted to determine the predictive roles of parenting styles and parent-child communication on digital parenting. In the analysis, the four subdimensions of digital parenting were specified as the dependent variables, while the three subdimensions of parenting styles and the five subdimensions of parent– child communication were defined as the independent variables. Analyses were performed separately for the dependent variables, with parenting styles (Model 1) entered as independent variables in the first step and parent-child communication (Model 2) entered in the second step. According to the hierarchical regression analysis results, parenting styles and parent-child communication together showed a significant predictive relationship with being a role model, digital negligence, protecting from risks, and efficient usage. These variables together explain 28% of the variance in being a role model, 21% of the variance in digital negligence, 22% of the variance in protecting from risks, and 15% of the variance in efficient usage. In today’s digital era, in which parenting roles and boundaries are being redefined, it can be stated that this study offers an innovative perspective to the literature by examining the relationships between digital parenting, parent–child communication, and parenting styles in a multidimensional manner, and clarifies how digitalization is reflected in intra-family interactions.