The Existence of the Soul, Its Definition and Its Being A Substance in the Philosophy of Abu Al-Barakat al-Baghdadi

Abstract

In this study, subject of soul, definition and the essence problems of the soul (an-nafs) are centered and the views of Abu al-Barakât al-Baghdâdî are examined. Baghdadi, especially in al-Kitâbu al-Mu‘tabar fi’l-hikmah, has criticized many views of previous philosophers including the subject of the soul. The philosopher tries to prove the existence of the soul within the scope of these issues through the conscious, selfrealization of the soul and the uniqueness of identity. But the main issue that constitutes the philosopher’s opinion about the existence of soul is the consciousness. When it comes to the definition of the soul, Baghdâdî criticizes the definition transferred from Aristotle by Mashshā’iyyun and tries to make a comprehensive definition. In his definition, the philosopher makes use of Plato’s philosophy and considers consciousness and perception as a basic concept. On the other hand, on being essence of the soul, the philosopher criticizes the view of the Mashshā’i philosophers which is the increase of the forces in number and proves the essence of the nafs asserting the uniqueness of the forces.For, in this context, criticize the evidence put forward by philosophers and he distinguishes himself from other philosophers by criticizing the proofs of the Mashshā’i philosophers and in this way by offering a different approach.Bu çalışmada nefs konusuna ilişkin nefsin varlığı, tanımı ve cevherliği problemlerimerkeze alınarak Ebü’l-Berekât el-Bağdâdî’nin görüşleri incelenmiştir. Bağdâdî baştael-Kitâbü’l-Mu‘teber fi’l-hikme olmak üzere kaleme aldığı eserlerinde filozoflarlahesaplaşmayı tercih ederek, nefs konusu da dahil olmak üzere önceki filozoflarınbirçok görüşünü ciddi eleştiriye tâbi tutmuştur. Filozof bu meseleler kapsamında nefsinvarlığını şuur, nefsin sürekli kendini idrak etmesi ve hüviyetin tekliği yollarıyla ispatetmeye çalışır. Ancak filozofun nefsin varlığıyla ilgili olan düşüncesini oluşturan esaskonu şuur meselesidir. Nefsin tanımı söz konusu olunca da Bağdâdî Aristoteles’tenaktarılan ve daha sonra Meşşâî filozoflar tarafından kabul edilen tanımı, nefsin manasınıkarşılamadığı için eleştirerek kapsamlı bir tanım yapmaya çalışır. Filozof ortaya attığıtanımda Eflatun’un felsefesinden istifade etmesiyle birlikte, şuur ve idrak türünden olan nefsanî eylemleri belirleyici unsur olarak kabul eder. Nefsin cevherliği ise filozof, Meşşâîfilozofların benimsedikleri kuvvelerin çoğalması görüşünü eleştirir ve kuvvelerin tekliğiniileri sürerek nefsin cevherliğini ispatlar. Nitekim bu bağlamda özellikle Meşşâî filozoflartarafından ortaya atılan delilleri tenkit ederek farklı bir yaklaşım sunmak şekliyle kendinidiğer filozoflardan ayırır.