Mitral Kapak Tamiri ve Replasmanı Yapılan Hastalarda Klinik Sonuçların Karşılaştırılması

Abstract

Amaç: Bu çalışmada kronik primer ileri mitral yetmezlik nedeniyle cerrahi tedavi uygulanan hastalarda mitral kapak tamiri ile mitral kapak replasmanının erken dönem klinik ve ekokardiyografik sonuçlarının karşılaştırılması amaçlandı. Gereç ve Yöntem: Bu tek merkezli, retrospektif ve gözlemsel çalışmaya kliniğimizde kronik primer ileri mitral yetmezlik nedeniyle izole mitral kapak cerrahisi uygulanan hastalar dahil edildi. Hastalar uygulanan cerrahi yönteme göre mitral kapak tamiri ve mitral kapak replasmanı olmak üzere iki gruba ayrıldı. Demografik özellikler, komorbid hastalıklar, preoperatif ve postoperatif ekokardiyografik parametreler, intraoperatif veriler ve erken postoperatif klinik sonuçlar karşılaştırıldı. Ayrıca takip süresi boyunca mortalite ve sağkalım sonuçları Kaplan–Meier analizi ile değerlendirildi. Bulgular: Mitral kapak tamiri ve replasmanı uygulanan hastalar arasında demografik özellikler, Euroscore II, NYHA fonksiyonel sınıfı ve preoperatif ekokardiyografik parametreler açısından anlamlı fark saptanmadı. İntraoperatif süreler ve erken postoperatif klinik sonuçlar (drenaj miktarı, mekanik ventilasyon süresi, yoğun bakım ve hastanede kalış süresi) açısından da iki grup arasında anlamlı farklılık bulunmadı. Postoperatif ekokardiyografik değerlendirmede mitral kapak tamiri grubunda sol atriyum çapı, sol ventrikül sistol sonu çapı ve sol ventrikül diyastol sonu çapı değerlerinin daha küçük olduğu ve ejeksiyon fraksiyonunun daha yüksek olduğu saptandı. Ayrıca ejeksiyon fraksiyonundaki azalma tamir grubunda replasman grubuna göre daha sınırlı bulundu. Postoperatif kalp yetmezliği gelişimi replasman grubunda daha yüksek izlenirken diğer komplikasyonlar açısından anlamlı fark görülmedi. Kaplan–Meier sağkalım analizinde mitral kapak tamiri uygulanan hastalarda uzun dönem sağkalımın daha iyi olduğu saptandı. Sonuç: Kronik primer ileri mitral yetmezlik hastalarında mitral kapak tamiri, erken postoperatif klinik sonuçlar açısından mitral kapak replasmanı ile benzer güvenlilik profiline sahip olup sol ventrikül fonksiyonlarının korunması ve sağkalım açısından daha avantajlı görünmektedir. Uygun anatomik özelliklere sahip hastalarda mitral kapak tamiri tercih edilmesi gereken cerrahi yöntem olarak öne çıkmaktadır.Objective: This study aimed to compare the early clinical and echocardiographic outcomes of mitral valve repair and mitral valve replacement in patients undergoing surgical treatment for chronic primary severe mitral regurgitation. Materials and Methods: This single-center, retrospective observational study included patients who underwent isolated mitral valve surgery for chronic primary severe mitral regurgitation in our clinic. Patients were divided into two groups according to the surgical procedure performed: mitral valve repair and mitral valve replacement. Demographic characteristics, comorbidities, preoperative and postoperative echocardiographic parameters, intraoperative data, and early postoperative clinical outcomes were compared between the groups. Mortality and survival outcomes during the follow-up period were also evaluated using Kaplan–Meier survival analysis. Results: No significant differences were observed between the mitral valve repair and replacement groups in terms of demographic characteristics, Euroscore II, NYHA functional class, or preoperative echocardiographic parameters. Similarly, intraoperative variables and early postoperative clinical outcomes, including drainage volume, duration of mechanical ventilation, intensive care unit stay, and length of hospital stay, were comparable between the two groups. Postoperative echocardiographic evaluation revealed that left atrial diameter, left ventricular end-systolic diameter, and left ventricular end-diastolic diameter were significantly smaller in the mitral valve repair group, while left ventricular ejection fraction was significantly higher. In addition, the reduction in ejection fraction was less pronounced in the repair group compared with the replacement group. Postoperative heart failure occurred more frequently in the replacement group, whereas the incidence of other postoperative complications was similar between the groups. Kaplan–Meier survival analysis demonstrated significantly better long-term survival in patients who underwent mitral valve repair. Conclusion: In patients with chronic primary severe mitral regurgitation, mitral valve repair appears to provide comparable safety to mitral valve replacement in terms of early postoperative clinical outcomes, while offering advantages in preserving left ventricular function and improving long-term survival. Therefore, mitral valve repair should be considered the preferred surgical strategy in patients with suitable anatomical characteristics.