Türk İngilizce Öğrencilerinin Sosyal-Duygusal Öğrenme Yeterlilikleri: Psikometrik Bir Değerlendirme

Abstract

Sosyal-Duygusal Öğrenme hareketi; gençlerin zihinsel sağlıkları, mutlulukları ve akademik başarılarına odaklanan bir oluşumdur. Bu alanların gelişimi; 21. yüzyılda etkili sosyal işleyiş, refah, öz-düzenleme ve iyi insan ilişkileri için son derece mühimdir. Öğrenenlerin hâlihazırdaki yeterlilikleri ve ihtiyaçlarını irdeleyen çalışmaların; genç neslin sosyal ve duygusal ihtiyaçlarının gerçekçi bir resmini çizme ve dolayısıyla da bu ihtiyaçların karşılanması için çözüm yolları önerme ve ilgili kişileri uygun pedagoji, öğretim materyali ve etkinlik tasarlamak için bilgiye dayalı kararlar alma adına teşvik etme potansiyeline sahip olduğu varsayılmaktadır. Bu durum çalışması, Türkiye’deki üniversite öğrencilerinin olası sosyal ve duygusal öğrenme ihtiyaçlarını araştırmayı hedeflemiştir. Araştırmacılar, yabancı dil odaklı güncel bir psikometrik ölçek olan Sosyal-Duygusal Yabancı Dil Öğrenme Ölçeğini kullanarak Türkiye’nin kuzeydoğusundaki bir devlet üniversitesinin değişik fakülte ve yüksekokullarına kayıtlı ve temel İngilizce dersini alan katılımcıların yeterliliklerini ölçmüşlerdir (K = 231; E = 111; Belirtilmemiş = 2). Betimleyici istatistiksel analiz, kolektif yani yüksek bağlamlı kültürlerde yapılan pek çok çalışmanın aksine, Türk gençliğinin öz düzenleme, sosyal ilişkiler ve sağduyulu karar verme ile ilgili yetilerinin oldukça iyi olduğunu göstermiştir. Katılımcı beyanına dayanan bu iyi derecedeki sosyal ve duygusal kapasite; güncel eğitim reformları, Türk kültürü ve ilgili çalışmanın yöntemi ışığı altında tartışılmıştır. Makale, ilgili çıkarımlar ve gelecekte yapılacak muhtemel çalışmalar için öneriler ile son bulmaktadır.The Social-Emotional Learning movement attempts to promote the mental health, happiness, and academic success of learners. The promotion of related skills is of utmost importance, as they are needed to ensure adequate social functioning, well-being, self-regulation, and good human functioning in the 21st century. It is assumed that investigations focusing on existing competencies and needs of learners have the potential to draw a realistic picture of the social and emotional needs of the young generation, thereby suggesting pathways to meet these needs and encouraging the involved parties to make informed decisions concerning appropriate pedagogies, teaching materials, and activities. The current case study investigated whether young Turkish adults taking a required introductory English course reported Social-Emotional Learning needs. Utilizing the Social-Emotional Foreign Language Learning Scale, a recent foreign language-oriented psychometric test, the researchers gathered data from students (F = 231; M = 111; Unstated = 2) who were enrolled in various faculties and vocational schools at a state university in northeastern Turkey. Descriptive statistics showed that young Turkish adults considered themselves to have a good Social-Emotional Learning capacity in terms of self-regulation, social relations, and responsible decision-making, contrary to most studies from collectivist cultures. These self-reported good social and emotional capacities are explained in light of recent educational reforms, Turkish culture, and the methodology of the present study. Finally, some implications and suggestions for future research are provided.